Rozproszenie to jest zjawiskiem dwukwantowym polegającym na jednoczesnym akcie absorpcji i emisji promieniowania z udziałem tzw. wirtualnego stanu wzbudzonego, na którym elektron nie może przebywać w czasie dłuższym niż pewien skończony czas wynikający z ograniczenia, jakie narzuca zasada nieoznaczoności Heisenberga, przez co zjawisko to cechuje się małą wydajnością kwantową i do momentu opracowania specjalnych technik wytwarzania jednorodnych, koherentnych, monochromatycznych wiązek światła (laser) było trudne do zmierzenia i badania.
Teoria rezonansowego zjawiska rozproszenia Ramana (RRS) Zjawisko rezonansowego efektu Ramana uzyskało praktyczne zastosowanie w spektroskopii wraz z rozwojem przestrajalnych laserów (na początku lat 70. XX w.). Rezonansowy efekt Ramana obserwuje się wówczas, gdy częstość promieniowania wzbudzającego bardzo zbliża się lub wchodzi w zakres elektronowej absorpcji cząsteczki. Tego przypadku nie obejmują równania na natężenie rozproszonego promieniowania ramanowskiego, które wynikają z teorii Placzka.