Natężenie światła rozproszonego w zjawisku Ramana jest proporcjonalne do kwadratu modułu tensora polaryzowalności, który można wyrazić za pomocą czasowo zależnego równania Kramera-Heisenberga na rozpraszanie:
gdzie: – operator (tensor) polaryzowalności cząsteczkowej, – dipolowy moment przejścia, – częstotliwość przejścia elektronowego, – czynnik odwrotnie proporcjonalny do czasu życia stanu
Natężenie rezonansowego rozproszonego promieniowania ramanowskiego jest proporcjonalne do wyrażenia w mianowniku, którego znajduje się różnica częstości odpowiadającej przejściu elektronowemu cząsteczki (ze stanu podstawowego do pierwszego wzbudzonego) i częstości promieniowania wzbudzającego. Jak widać z powyższego wzoru intensywność rozpraszania rośnie do nieskończoności wraz ze zbliżaniem się na osi częstości do pasma absorpcji ν0. Drugi człon sumy można pominąć, gdy jesteśmy dostatecznie blisko pasma absorpcji. To właśnie jest przyczyną, dla której można mówić o widmie rezonansowym i stanowi o jego użyteczności w analizie.