Warunkiem pozwalającym na wykorzystanie RRS do celów analizy strukturalnej jest dobranie odpowiedniej dla badanej cząsteczki częstości wzbudzającego promieniowania laserowego. Częstość ta musi wchodzić w zakres elektronowej absorpcji cząsteczki. Zadanie to spełniają najlepiej przestrajalne lasery barwnikowe, natomiast dla substancji bezbarwnych konieczne są lasery generujące częstości z zakresu ultrafioletu.
Ujemne dla analizy cechy pomiaru RRS równocześnie występująca absorpcja promieniowania wzbudzającego, która może powodować rozkład próbki, pochłanianie ramanowskiego promieniowania rozproszonego przez samą próbkę, silne tło spowodowane fluorescencją.
Negatywne zjawiska można niwelować poprzez badanie bardzo rozcieńczonych próbek i stosowanie naczyń lub tarcz obrotowych. Wiązkę lasera należy ustawić w taki sposób, aby pomiędzy nią a szczeliną monochromatora znajdowała się minimalna warstewka próbki.
Właściwą częstość najłatwiej jest dobrać przez rejestrację widm absorpcji i fluorescencji badanej próbki.