Sonety Wraz z Lope de Vegą i Francisco de Quevedo Góngora należy do najwybitniejszych twórców sonetów w języku hiszpańskim. W odróżnieniu jednak od swoich antagonistów kładzie szczególny nacisk na perfekcję formalną swoich utworów, dzięki czemu jego sonety można uważać za najdoskonalsze pod tym względem.
Niektóre z jego sonetów poświęcone są miłości i namiętności (Ilustre y hermosísima María...), inne poruszają tak charakterystyczny dla baroku temat krótkości i ulotności życia doczesnego (Mientras por competir con tu cabello). Bywają też panegiryki poświęcone zmarłym szlachcicom i dworzanom (markizowi Santa Cruz, hrabiemu Salinas czy księciu Feria). Szczególnie wyróżniają się jednak te napisane pod koniec życia, pełne smutku, refleksji nad upływającym czasem, samotnością i starością. Podmiot liryczny skupia się w nich na sobie, zapominając o świecie zewnętrznym, co nadaje tym dziełom tragiczną wielkość (En la capilla estoy condenado...).