Nawet takie liberalne ataki na feudalizm w czasie podekabrystowskiej reakcji i w obliczu ruchów rewolucyjnych lat 30. XIX w. były postrzegane jako „jakobiństwo” i ściągnęło na Polewoja niezadowolenie szlachty, nawet jej liberalnego odłamu (w osobach jego ideologów – Puszkina, Wjaziemskiego, Odojewskiego i in.), a także represje ze strony władz (zamknięcie dziennika Polewoja Moskiewski telegraf).
Głównym problemem artystycznej twórczości Polewoja jest kwestia awansu burżuazji w feudalno-szlacheckim społeczeństwie. Ulubiony bohater Polewoja to wyróżniający się przedstawiciel „trzeciej grupy społecznej”, obdarzony jej najlepszymi z punktu widzenia autora, cechami: głęboką religijnością, niezłomnymi zasadami moralnymi, patriarchalnym umiłowaniem rodziny, posiadający duszę zdolną do głębokiej i wielkiej miłości, lecz niezadowolony z niskiego poziomu rozwoju kulturowego swojego środowiska (Artysta malarz, 1833, Emma, 1834, Abbadonna, 1834).