Należy zauważyć, że po represjach, które dosięgły Polewoja w 1834 r. i w związku z zagęszczającą się polityczną reakcją, jego bezpośrednie ataki na szlachtę osłabły, lecz za to jeszcze więcej były podkreślane burżuazyjny patriotyzm oraz znaczenie burżuazji jako podpory cara i ojczyzny. (Kupiec Igołkin 1839, Dziadek rosyjskiej floty, 1838, Kostromskie lasy, 1841). Działalność artystyczna Polewoja cieszyła się w swoim czasie znaczną popularnością, lecz została szybko zapomniana (Bielinski chwalił Abbadonę w latach 30., ale wyraził miażdżącą krytykę tego utworu w latach 40.)
Polewoj jako krytyk przyjął w wielu aspektach zasady idealistycznej filozofii Schellinga w tej uproszczonej formie, w jakiej były one opracowane przez francuskiego eklektyka Cousina. Działalność Polewoja jako krytyka była skierowana przeciw zasadom klasycznej krytyki. Jej pozahistorycznemu normatywizmowi przeciwstawił on zasady historycznej oceny dzieła sztuki jako organicznego ucieleśnienia idei narodowej w określonych „warunkach wieków i społeczeństwa”. Kryterium artyzmu dla Polewoja było to, czy „artysta pozostaje wierny wybranemu ideałowi tworzenia”. Romantyzm przeciwstawiał Polewoj klasycyzmowi jako ruch „narodowy”, wyrażający narodową indywidualność i niepowtarzalność, jako przeciwwagę dla arystokratycznego oddalenia od narodu i jego zadań.