Następstwo duchownych w Senacie koronnym w kolejności było następujące: pierwszeństwo miał arcybiskup, następnie biskupi: krakowski, wrocławski, włocławski (kujawski), poznański, płocki, lubuski. Za panowania Kazimierza IV dostali się do Senatu arcybiskup lwowski (który zajął miejsce po gnieźnieńskim), przemyski, chełmski, kamieniecki; po roku 1466 biskupi pruscy, przy czym warmiński zasiadał po płockim, ale przed przemyskim, chełmiński po przemyskim, ale przed chełmskim. Za rządów Stefana Batorego w skład Izby wszedł biskup wendeński oraz smoleński za Zygmunta III, a także metropolita unicki w roku 1790.
W wyniku rozbiorów kościelna prowincja polska została podzielona na trzy niezależne administracje. Sześć diecezji na terenie Galicji przypadło metropolicie lwowskiemu, sześć diecezji wcielonych do Rosji podporządkowano metropolicie Mohylewa, a pięć diecezji wcielono do Prus.