Teoretyczne podstawy resocjalizacji młodzieży ze środowiska chuligańskiego napisaną pod kierunkiem Stanisława Jedlewskiego. W latach 1965–1971 pracował na UW jako adiunkt, najpierw w Katedrze Pedagogiki Specjalnej, od 1968 w Zespole Problemów Resocjalizacji Instytutu Pedagogiki UW. W 1970 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Kształtowanie postaw młodzieży pracującej (zatwierdzony w 1971). Był jednym z inicjatorów Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji UW powstałego w 1972, objął w nim funkcję zastępcy dyrektora.
Władze instytutu podjęły w 1973 starania o nadanie mu tytułu profesora nadzwyczajnego, jednak długotrwała procedura nie zakończyła się przed jego śmiercią (Rada Naukowa instytutu podjęła stosowną uchwałę w 1974, wniosek do rektora UW wpłynął w 1976, wniosek rektora do Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki o nadanie tytułu przez Radę Państwa został złożony w 1977, Centralna Komisja Kwalifikacyjna wydała pozytywna opinię w lutym 1980).