Zazwyczaj brali oni udział w bitwach w ostateczności, gdy zagrożone było bezpośrednio życie cesarza bądź innego dostojnika, którego gwardię stanowili. Dzięki temu zdobyli chwałę biorąc udział w bitwie pod Manzikertem w 1071 r., gdzie mimo klęski wojsk bizantyjskich, gwardia wareska utrzymała szyk tak, że Turcy seldżuccy, bez trudu mogli rozpoznać miejsce, gdzie nieporuszona ściana tarcz chroniła cesarza.
Prestiż i reputacja Gwardziści warescy znani byli ze swojej wierności wobec cesarzy – Anna Komnena, córka Aleksego I, pisze w swojej Aleksjadzie, że barbarzyńcy z północy charakteryzowali się niezłomną lojalnością wobec jej ojca, przewyższając w tym jednostki zarówno rodzime, jak i najemne. W przeciwieństwie jednak do oddziałów greckich, Waregowie byli wierni bardziej pozycji cesarza, niż konkretnemu władcy. Gdy cesarz Nicefor II Fokas został zaatakowany, pośpieszyli mu na pomoc, jednak gdy dotarli na miejsce, był on już martwy. W tej sytuacji ogłosili oni jego zabójcę, Jana Tzimiskesa, nowym cesarzem. Żywego bronili by do upadłego, nie było jednak sensu mścić się za trupa. Mieli już nowego władcę.