Mieli oni świetną opinię poza granicami Cesarstwa, jednak często wzbudzali niechęć wśród wyższych sfer bizantyjskich. Początkowo opisywani przez pisarzy (jak Anna Komnena) jako "szlachetni dzikusi", z czasem byli traktowani coraz bardziej jako zwykli barbarzyńcy (pelekyphoroi barbaroi).
Mimo pewnej pogardy ze strony wyższych klas społecznych, gwardia pozostawała jedną z najbardziej prestiżowych i cenionych formacji w armii Bizancjum. Ich utrzymanie było więc wyjątkowo kosztowne - jej członkowie byli wynagradzani srebrem i złotem. O prestiżu tego oddziału może świadczyć fakt, iż w szczytowym okresie mody na ascetyzm, jego członkowie mieli własne łaźnie, utrzymując je mimo niechęci dostojników prześcigających się w demonstrowaniu umartwienia.
Kolejnym z przywilejów gwardii był tzw. polutasvarf (plądrowanie pałacu) – pozwalający gwardzistom w chwili śmierci cesarza na udanie do skarbca i wyniesienie tyle złota i klejnotów, ile tylko uniosą. Dzięki niemu wielu z gwardzistów wróciło do domów wzbogaciwszy się niepomiernie, co dodatkowo zwiększało popularność tego typu służby wśród Skandynawów.