Od XII wieku gwardia powoli przekształca się w formację reprezentacyjną, choć jeszcze zdarzało jej się brać udział w bitwach. Stopniowo jednak pozostała jedynie reprezentacyjną strażą cesarską, specjalizującą się w jego osobistej ochronie oraz w defiladach. Z czasem zdobyli opinię podatnych na pijaństwo - w XII w. określani byli nawet jako cesarskie worki na wino.
Taktyka i uzbrojenie 250px|thumb|Waregowie Anna Komnena opisywała gwardię wareską jako dorodnych, bardzo wysokich, jasnowłosych mężczyzn, którzy nosili miecze na ramieniu. Wywodziło się to ze zwyczaju noszenia broni przymocowanej do baldricu, czyli pasie noszonym na ukos na ramieniu. Głównym uzbrojeniem gwardii wareskiej były tzw. duńskie topory – dwuręczne o ciężkich żeleźcach i długich (150-180 cm) styliskach. Według ówczesnych relacji, były one w stanie obalić jeźdźca wraz z koniem, a pancerze nie stanowiły przed nimi ochrony. Choć jest to najczęstszy opis, istnieją źródła twierdzące, że gwardziści zbrojni byli również w miecze bądź łuki, a nawet, że walczyli konno.