Uzbrojenie ochronne stanowiła najczęściej kolczuga, ale także lamelka, lub zbroja łuskowa, zakładane na przeszywanicę. Ponadto używano hełmów z nosalem lub okularowych, oraz tzw. bizantyjskie karwasze i stalowe nagolenice. Początkowo popularne były okrągłe tarcze z umbem, zastąpione później przez tarcze migdałowe, których popularność wśród wikingów wywodzi się podobno właśnie z gwardii wareskiej. Rozpowszechniły się one poprzez Ruś, na zachód Europy, trafiając m.in. do Normandii, gdzie weszły one w powszechne użycie. Tak zwykle przedstawia się ich na zachodzie, jednak wielce prawdopodobne wydają się przypuszczenia, że w użyciu było również uzbrojenie wschodnich Rusów, czyli m.in. słowiańskich szłomów, czy też szabel.
Źródła zgodnie podają, że Waregowie używali własnego sprzętu - cesarz im go nie zapewniał. Powszechne jednak zapewne było kupowanie miejscowych, greckich wyrobów o wysokiej jakości - szczególnie w przypadku opancerzenia.