W połowie XVIII w. ks. Andrzej Karpiński zainicjował częściowy remont świątyni, w czasie którego wzniesiono nowy skarbiec. Istniał on jednak tylko przez kilkadziesiąt lat, do 1777. Ks. Karpiński planował dalszą renowację cerkwi, jednak zmarł, zanim zrealizował swoje plany. Na cele remontowe pozostawił 5 tys. złotych. Remont przeprowadził ostatecznie ks. Jan Karol Lipowiecki. Skłoniła go do tego katastrofa budowlana prezbiterium świątyni, które zawaliło się na dwa dni przed Bożym Narodzeniem w 1777. Rozpoczęcie remontu polecił ks. Lipowieckiemu biskup chełmski Maksymilian Ryłło, który wizytował obiekt wiosną tego samego roku. Biskup ten szczególnie troszczył się o wygląd i wystrój świątyń w kierowanej przez siebie administraturze. Do prac remontowych przystąpiono mimo niewystarczających środków, jakimi dysponowała parafia. 19 maja 1777 ks. Lipowiecki sprowadził z Zamościa majstra murarskiego i architekta, który opracował projekt i kosztorys prac. Twórcą tym był prawdopodobnie Fryderyk Gisges.