Dążył również do podporządkowania sobie Turenii. Tu jednak napotkał opór ze strony hrabiego Andegawenii Fulka III, który również chciał rozszerzyć swoje wpływy na te ziemie. Do decydującej bitwy doszło 6 lipca 1016 r. pod Pontlevoy. Odon oblegał wówczas zamek Montrichard i został zaskoczony nagłym pojawieniem się wojsk Fulka. Zdołał jednak stawić im skuteczny spór i początkowo jego wojska zyskały przewagę. Losy starcia rozstrzygnął atak Herberta z Maine na zachodnią flankę wojsk Odona. Hrabia uciekł z pola bitwy, a jego wojska zostały rozbite. Bitwa ta ustaliła równowagę sił w dolinie Loary na długie lata. Nie zmieniła tego nieudana próba Odona zdobycia zamku Saumur w 1025 r.
W 1022 r. zmarł kuzyn Odona, Stefan I z Szampanii. Odon wykorzystał tę sytuację i opanował Troyes. Następnie wszedł w konflikt z arcybiskupem Reims, Eblesem oraz księciem Górnej Lotaryngii, Teodorykiem Lotaryńskim. W odpowiedzi król Francji i cesarz niemiecki, Henryk II Święty zawarli sojusz i wspólnymi siłami pokonali Odona. Hrabia został zmuszony do porzucenia swoich roszczeń wobec Reims.