W 1919 był wiceprzewodniczącym Obywatelskiej Komisji Ofiarności Publicznej przy Wydziale Dobroczynności Publicznej Magistratu Miasta Stołecznego Warszawy.
W odrodzonej Polsce sprawował funkcję Konsula Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie oraz radcy handlowego polskiej ambasady w Wielkiej Brytanii. Po powrocie z Londynu pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako naczelnik wydziału wschodniego i radca I-szej klasy. Kierował także oddziałem amerykańskim w MSZ i był radcą handlowym poselstwa polskiego w Stanach ZjednoczonychKurjer Polski, R. 24, nr 237 (2 września 1921), s. 4.Kurjer Warszawski, R.103 , nr 95 (7 kwietnia 1923) - dod. poranny, s. 4.. W 1923 był jednym ze współzałożycieli Koła Dyplomatycznego w WarszawieDziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, R. 4, nr 11 (10 sierpnia 1923), s. 221.. W tym samym roku był członkiem Komitetu Uczczenia Gabriela Narutowicza w Ministerstwie Spraw ZagranicznychTygodnik Illustrowany, R.64, nr 23 (2 czerwca 1923), s. 377. Następnie w 1924 został mianowany radcą legacyjnym przy Kwirynale w RzymieNowa Ziemia Lubelska, R.2, nr 235 (28 sierpnia 1924), s. 2.. Z powodu przewlekłej choroby nerek i serca powrócił w lecie 1926 do Warszawy.