Przeznaczył znaczne środki finansowe na działania związane z plebiscytami na Górnym Śląsku oraz na Warmii, Mazurach i Powiślu. Duchowieństwu polecał angażować się w działalność Polskiego Czerwonego Krzyża i harcerstwa, a także organizowanie pomocy m.in. dla wracających z frontu polskich żołnierzy byłej armii niemieckiej, uchodźców z zagrożonych terenów oraz reemigrantów z Niemiec. W 1920 i 1921 organizował pomoc dla głodujących mieszkańców Wołynia, Podola i Kijowa. Ze względu na prowadzoną na szeroką skalę działalność charytatywną został nazwany „wielkim jałmużnikiem całej Polski”.
Konsekrował biskupów pomocniczych kujawsko-kaliskich Władysława Krynickiego (1918) i Wojciecha Owczarka (1918), a także biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Antoniego Laubitza (1925).
Od 1922 znaczący wpływ na jego działalność miał pogarszający się stan zdrowia. Faktyczne rządy zaczął przejmować biskup pomocniczy poznański Stanisław Kostka Łukomski. Zmarł 13 lutego 1926 w Poznaniu w następstwie zaawansowanego zwapnienia serca i aorty. Został pochowany w katedrze gnieźnieńskiej, w krypcie pod Kaplicą Łubieńskich.