W związku z powyższymi trudnościami w 1923 prymas zwrócił się o rozstrzygnięcie do Stolicy Apostolskiej, która w 1925 potwierdziła tytuły prymasowskie obu hierarchów, jednocześnie odrzucając roszczenia metropolity gnieźnieńskiego do uprawnień prymacjalnych.

Nie ujawniał publicznie swoich poglądów politycznych i nie angażował się w rozgrywki partyjne. Jego wiernopoddańcza odpowiedź skierowana do Wilhelma II po ogłoszeniu aktu 5 listopada w 1916 spotkała się z krytyką części polskiego społeczeństwa. Wsparł Naczelną Radę Ludową i uczestniczył w inauguracyjnym posiedzeniu Sejmu Dzielnicowego. W odezwach kierowanych do wiernych apelował o wsparcie materialne oraz o przekazywanie broni i amunicji na potrzeby państwowe.

Wspierał działalność charytatywną na rzecz osób poszkodowanych w wojnach. W 1915, krótko przed spodziewaną nominacją biskupią, został powołany w skład Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce, od 1915 przewodniczył Komitetowi Niesienia Pomocy w Królestwie Polskim, a od 1916 Arcybiskupiemu Komitetowi Ratunkowemu dla Miasta Poznania. W 1917 utworzył Związek Towarzystw Dobroczynności Caritas w Poznaniu, w którym objął funkcje protektora i prezesa honorowego, a w 1922 pod jego protektoratem utworzono tanie kuchnie dożywiające ubogą ludność Poznania.