W klasyfikacji sprintu Austriak zajął trzecie miejsce za Ackermannem i Lajunenem.
W lecie 2002 roku zajął drugie miejsce w piątej edycji LGP. Z pięciu konkursów wygrał dwa, a raz był drugi. Drugie miejsce zajął także sezonie 2002/2003, w którym ponownie musiał uznać wyższość Ackermanna. Po przeciętnych startach na początku sezonu - miejsca w połowie drugiej dziesiątki w Ruce i Trondheim - nie opuszczał już czołowej dziesiątki. Sześciokrotnie zajmował miejsca na podium, z czego cztery razy wygrał i dwa razy był drugi. Zwyciężył 1 stycznia w Oberhofie w sprincie, 12 stycznia w Chaux-Neuve w Gundersenie, 8 marca w Oslo i 15 marca 2003 roku w sprincie. Podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme zdobył trzy medale, po jednym każdego koloru. Wspólnie z Michaelem Gruberem, Wilhelmem Deniflem i Christophem Bielerem zdobył złoty medal w sztafecie. W zawodach metodą Gundersena był siódmy po skokach i na trasę biegu wyruszył ze stratą 2:22 minuty do prowadzącego Ackermanna. Austriak zdołał na dystansie 15 km wyprzedzić wszystkich zawodników z wyjątkiem lidera, zostając tym samym wicemistrzem świata. W sprincie również był siódmy po skokach i ze stratą 35 sekund miał duże szanse na podium. Walka o medal rozegrała się między Johnnym Spillanem z USA, Niemcami Georgiem Hettichem i Ackermannem oraz Gottwaldem.