Argentyna zaczęła eksportować zboże, skóry bydlęce i suszoną wołowinę m.in. do północnej Brazylii i na Karaibach. Liczba ludności w połowie XVIII wieku wyniosła prawie 20 tys. osób. W 1778 roku liczba ta wzrosła do 24 tys. osób, a w 1810 roku do 42,5 tys. W 1776 roku miasto zostało stolicą Wicekrólestwa La Platy. Głównym partnerem handlowym Buenos Aires stała się Hiszpania.
W 1810 roku miasto stało się ośrodkiem walk o niepodległość. W 1816 roku Buenos Aires zostało stolicą niepodległych Zjednoczonych Prowincji La Plata. Federacja, składająca się z Argentyny, Boliwii, Paragwaju i Urugwaju utrzymała się do 1880 roku. W 1862 roku Buenos Aires zostało tymczasową stolicą Argentyny, a w 1880 roku uzyskało status oficjalnej stolicy. W XIX wieku do miasta przybyło wielu emigrantów z Europy (Hiszpanii, Włoch, Niemiec i Europy Wschodniej), którzy znajdowali pracę w porcie lub w rzeźniach na obrzeżach miasta. W tym czasie Buenos Aires stało się największym skupiskiem Polonii w Argentynie. W tym samym czasie członkowie elity rządzącej rozpoczęli przekształcanie Buenos Aires w Paryż Ameryki Południowej. Z okazji stulecia pierwszej deklaracji niepodległości, w maju 1910 roku ogłoszono budowę metra oraz sieci alei rozchodzących się promieniście od centrum miasta.