Przez pierwsze 10 lat działalności odławiano przede wszystkim humbaki, które praktycznie wytrzebiono, dlatego w okresie późniejszym, aż do zamknięcia stacji w 1965 roku skupiono się na połowie płetwali zwyczajnych. Ponadto w latach 1905–1912 zabito 185 waleni, po czym liczba tych ssaków gwałtownie spadła i w latach 1913–1927 odłowiono 29 sztuk a później jedynie 5. Do zamknięcia w 1964 roku stacja odłowiła i przetworzyła 54 tys. wielorybów. Grytviken zajmowała się również połowem i przetwórstwem mirung – zabito ich tu prawie 261 tys.
Larsen zarządzał stacją przez pierwsze 10 lat. W 1911 roku introdukował na wyspie renifery, a w 1913 roku wybudował dla wielorybników kościół. W 1912 roku wzniesiono tamę dla potrzeb hydroelektrowni i zbudowano sztuczny zbiornik Gull Lake. Przez wiele lat załoga stacji pochodziła z Norwegii, dochodząc w niektórych okresach letnich do 1000–1500 osób. Na terenie stacji znajdowały się baraki dla pracowników, kuchnia, łaźnia, a także piekarnia, rzeźnik, zakłady naprawcze (m.in.