blacharnia, kotlarnia i spawalnia) a także biblioteka, kino, kościół, boisko do piłki nożnej i skocznia narciarska.
Sukces wielorybników w Grytviken przyciągnął inne przedsiębiorstwa wielorybnicze i w ciągu 10 lat na wyspie powstało wiele stacji w siedmiu zatokach (Kolejne stacje: Godthul Harbour (1908), Leith Harbour i Ocean Harbour (1909), Husvik (1910), Stromness (1912), Prince Olav Harbour (1917)). Zyski były ogromne a popyt na olej wielorybi wzrósł jeszcze w czasie I wojny światowej. W latach 20. XX w. stacjom wyrosła konkurencja w postaci statków-przetwórni, przyszedł kryzys i doszło do nadprodukcji oleju wielorybiego. Okres ten przetrwały jedynie dwie stacje na Georgii Południowej – Grytviken i Leith Harbour.
W latach 60. XX w. stacja została wydzierżawiona na kilka sezonów japońskim firmom wielorybniczym. Z powodu doprowadzenia na skraj wymarcia wielkich, opłacalnych ekonomicznie wielorybów wszystkie stacje na Georgii Południowej zostały zamknięte do 1965 roku. Grytviken zaprzestała działalności w 1964 roku. Do 1971 roku na terenie stacji przebywał norweski zarządca – Ragnor Thorsen.