W XX wieku, dzięki sukcesom militarnym i politycznym w wojnach bałkańskich, Grecy włączyli do swego państwa szereg wysp oraz Macedonię, kosztem Imperium Osmańskiego. Następnie stoczyli jeszcze o nią krwawą wojnę, także z Bułgarią, najpierw jako strona zaatakowana, ale następnie przechodząc do ofensywy i przejmując jeszcze od Bułgarii Trację Zachodnią, także należącą poprzednio do Turcji. W czasie I wojny światowej, choć oba kraje walczyły w przeciwnych obozach, nie dochodziło do bezpośrednich starć wojskowych pomiędzy Grecją a Turcją. Przegrana bloku Państw Centralnych, w tym Imperium Osmańskiego rozbudziła nadzieję Greków na wyzwolenie będących częścią Turcji kontynentalnej: Jonii, Pontu oraz Konstantynopola (Stambułu), który w planach ideologów Wielkiej Idei miał być stolicą odrodzonej państwowości bizantyjskiej.
Działania wojenne 1922 roku i koniec Wielkiej Idei Od 1913 roku gwałtownie pogorszyła się sytuacja prawosławnych chrześcijan oraz Żydów. Ocenia się, że w pogromach oraz w tzw. marszach śmierci, w latach 1913–1923, utraciło życie około miliona ludności cywilnej, jeszcze oprócz ludobójstwa w Armenii. M.in. wymordowano co najmniej 360 tysięcy Greków Pontyjskich (czyli 40% populacji tego narodu).