Raport British Inteligence Services z roku 1918 wskazywał na wypędzenie z domów, w samej tylko Anatolii i Tracji Wschodniej, około 1,5 mln osób, z których znaczna część została zamordowana lub zmarła wskutek strasznych warunków bytowychJohn Freely, s. 206.. Na konferencji w Paryżu, premier Grecji informował o zamordowaniu już ok. 300 tysięcy Greków i przepędzeniu dalszych 450 do Grecji. Dla ochrony chrześcijan oraz z upoważnienia państw Ententy Grecja zajęła wtedy, w 1919 r., część Tracji Wschodniej oraz okręg Smyrny (Izmiru), o którego przyszłości zadecydować miało referendum. Turcja nie uznała tych zmian, wywołując lokalne starcia i wzmacniając siłę militarną. Towarzyszyły temu dalsze pogromy chrześcijan, a w Poncie także ludobójstwo. Stało się jasne, że musi nastąpić decydujące starcie militarne. Ryzykowne dla Turcji, gdyż jej armia, jak się okazało, nie dorównywała greckiej, lecz ryzykowne także dla Grecji, gdyż już bez poparcia mocarstw, nawet z ich rosnącą nieprzychylnością i zakazem zajmowania przez Greków Konstantynopola. Wybuchła wtedy wojna grecko-turecka (1919–1922).