Tragicznie dla Wielkiej Idei, nie tylko sytuacja międzynarodowa uległa zmianie, ale też, w demokratycznych wyborach, utracił wtedy władzę wybitny grecki przywódca – Elefterios Wenizelos, autor większości dotychczasowych sukcesów Greków. Przeprowadzono wtedy czystki w armii i podjęto decyzję przejęcia inicjatywy na drodze rozstrzygnięć czysto militarnych. W zaciekłych walkach grecka armia najpierw odepchnęła armię turecką od Konstantynopola. Samego miasta wciąż jednak nie pozwalały Grecji zająć mocarstwa, nawet wtedy, gdy stacjonowała już na Bosforze grecka flota. Ponadto nie udało się Grekom rozbić tureckiej armii, a tylko zmuszono ją do odwrotu. Zrodził się wtedy niedostatecznie przygotowany plan ofensywy w głąb Anatolii, dla szybkiego zajęcia i zniszczenia okręgu Ankary, czyli zaplecza przemysłowego tureckiej armii. Chodziło też o kartę przetargową – rozległe i ważne dla Turcji terytoria, które można byłoby następnie wymienić na okręg Konstantynopola, najważniejszy w całej Wielkiej Idei.