W 1922 roku rozgorzały ciężkie walki, w Grecji określane dziś jako katastrofa małoazjatycka. Najpierw Grecy odnieśli jeszcze serię błyskotliwych zwycięstw, długim pochodem docierając aż w pobliże Ankary. Nie zdołali jednak skutecznie zabezpieczyć coraz dłuższych dróg zaopatrzenia przed atakami tureckiej partyzantki. Nadto Turcja zapewniła sobie znaczącą pomoc w materiale wojennym od ZSRR i także od niektórych państw Zachodu. Toteż Turcja odrzuciła sugestie negocjacji, a następnie Grecy ponieśli druzgocące klęski. Greckie wojsko musiało opuścić Azję Mniejszą, a na zajmowanych terenach armia turecka, wspierana dziesiątkami tysięcy ochotników, niezwłocznie przystępowała do pogromów i rzezi prawosławnej i żydowskiej ludności, czego kulminacyjnym momentem stało się zniszczenie Smyrny – zdaniem Greków, największego ówcześnie greckiego miasta na świecie. Około 100 tysięcy jej ludności (Greków, Ormian i Żydów) wymordowano, przy czym większość Ormian żywcem spalono w ich domach, Greków prawosławnych i Żydów albo mordując, albo wypędzając z miasta.