W następnych dniach po pożarze, przy pomocy dynamitu wysadzano jeszcze planowo liczne obiekty, architektonicznie kojarzone z greckością lub z prawosławiem.
Odpowiedzialny za klęskę grecki rząd upadł, a do władzy powrócił Elefterios Wenizelos. Grecy ponownie zdołali zorganizować silną armię, obsadzając nią, w celu obronnym, granice Tracji. Ponieważ obu stronom zarzucono popełnianie przestępstw przeciw ludności cywilnej (Grecy – w przypadku miejscowości, domyślnie wspierających partyzantkę), strona grecka postanowiła rozliczyć swych winnych. Osądzono wtedy tych spośród polityków, których oskarżano o decyzje wysoce nieetyczne oraz tych oficerów, na których ciążyły konkretne zarzuty zabójstw. Szybko zapadły i zostały wykonane wyroki śmierci. Mocarstwa okazały się jednak nieprzychylne idei dalszego wzmacniania Grecji. Uznano, że na Bosforze korzystniejsza będzie dla Zachodu zawsze słaba – jak się wtedy wydawało – Turcja. Toteż Trację Wschodnią Grecy także musieli opuścić. Nowe granice państw określił traktat w Lozannie, a w wymianie ludności pomiędzy państwami bałkańskimi około 1 mln 600 tysięcy Greków musiało przenieść się do Grecji, w szczególności ok. 1350 tys. Greków emigrowało wtedy z Turcji, podczas gdy Grecję opuściło około 350 tysięcy muzułmanów.