Historia taneczności Antropologia tańca zakłada, że „taneczność”, czyli zdolność i styl tańca, nie jest czymś naturalnym i stałym, lecz historycznie uwarunkowaną formą cielesności. To, jak tańczymy, co uznajemy za taniec, a co nie, zależy od epoki, ideologii i dyskursów dominujących w społeczeństwie. Praktyki taneczne zmieniają się wraz z transformacjami politycznymi, społecznymi i technologicznymi, takimi jak mediatyzacja kultury czy globalizacja. Historyczność tańca pozwala analizować ruch jako zapis społecznych napięć, wykluczenia i przemian.
Związki z innymi dziedzinami Równolegle z antropologią tańca rozwijała się etnochoreologia, szczególnie w Europie Środkowo-Wschodniej, która koncentrowała się na dokumentowaniu i analizie tańców tradycyjnych. Choć obie dziedziny badają taniec w kontekście kulturowym, antropologia tańca w większym stopniu skupia się na analizie społecznych funkcji i polityki ruchu niż samą rekonstrukcją form choreograficznych. Jej podejście obejmuje nie tylko to, co się tańczy, ale także dlaczego, dla kogo i jakie ma to znaczenie w danej społeczności.