Naczelna pielęgniarka SS zarzucała jej „Humanitätsfimmel” (bzik humanitarny)Lanckorońska Karolina, Wspomnienia wojenne, Znak, Kraków 2011, s. 289., ale naczelny lekarz SS szanował ją, co wykorzystywała dla starań o poprawę bytu chorych. Nie powiodły się jej pierwsze i zakończone osobistymi represjami starania o lepsze traktowanie kobiet chorych psychicznie. Udało się jej jednak stworzyć względnie ludzkie warunki w prowadzonym przez nią bloku chorych oraz wyjaśnić naczelnemu lekarzowi, że kobiety z Warszawy przywiezione w pierwszych tygodniach powstania nie są terrorystkami i nie należy pozbawiać ich dostępu do i tak bardzo ułomnej obozowej pomocy medycznej. Najbardziej znane zdarzenie miało miejsce w lutym 1945 roku. Maria Kujawska przekonała wówczas komisję SS do odstąpienia od przeprowadzenia selekcji chorych do komory gazowej w kierowanym przez nią 11 bloku szpitalnym. Zdołała wytłumaczyć komisji przeprowadzającej selekcję, że ten blok przeznaczony jest dla rekonwalescentek, wobec czego nie ma w nim ciężko chorych, a selekcja byłaby stratą czasuChrzanowski Leon, W cieniu rozłożystych drzew płyną wspomnienia z Ravensbrück. Jak dr Maria Kujawska uratowała swe blokowe towarzyszki od strasznej śmierci w komorze gazowej, Express Wieczorny, 1947, nr 218, s. 4..