W kolejnych latach Werner wykładał przedmioty: Wstęp do fizyki, Nauka o świetle i promieniowaniu, Fizyka doświadczalna, Pomiary fizyczne, Promieniowanie elektronowe oraz ćwiczenia – Laboratorium fizyczne.
W 1921 powtórzył doświadczenie szwedzkiego fizykochemika Carla Benedicksa, dotyczące efektu termoelektrycznego.
Wytypowany przez kierownika katedry fizyki na Politechnice Warszawskiej prof. Mieczysława Wolfkego pracował w latach 1925-26 w Międzynarodowym Instytucie Niskich Temperatur w Lejdzie (Holandia). Werner prowadził tam doświadczenia nad zmianami w zależności od temperatury stałej dielektrycznej (obecnie: przenikalności elektrycznej) skroplonego tlenu oraz skroplonego i zestalonego wodoru wraz z dyrektorem Instytutu – prof. Willemem Hendrikiem Keesomem, późniejszym doktorem honoris causa Politechniki Warszawskiej. Wyniki eksperymentów Werner i Keesom przedstawili Królewskiej Akademii Nauk w Amsterdamie i opublikowali w dwóch pracach: Zależność stałej dielektrycznej ciekłego i stałego wodoru od temperatury (Sprawozdania i Prace Polskiego Towarzystwa Fizycznego 1926, toż: Versl. d. Koninklijke Akademie van Wetenschappen te Amsterdam, XXXIV, 1925) oraz Zależność stałej dielektrycznej ciekłego tlenu od temperatury (Sprawozdania i Prace Polskiego Towarzystwa Fizycznego 1926, toż: Versl. d.