mało kto umieściłby na liście potencjalnych podejrzanych małpę.
Po wydaniu Zabójstwa przy Rue Morgue autor był chwalony za stworzenie nowatorskiego dzieła. W pensylwańskim dzienniku Inquirer pisano, że nowela stanowi dowód na geniusz pana Poego ... jego potężną inwencję i kunszt, z którym nie da się niczego porównać. Poe jednak bagatelizował swe osiągnięcie w liście do Philipa Pendeltona Cooka, pisząc:
Takie historie o analitycznym procesie rozumowania zawdzięczają swoją popularność w większości temu, że są niejako w nowej tonacji. Nie chcę powiedzieć, że nie są genialne – ale ludzie uważają je za bardziej genialne, niż są w rzeczywistości – ze względu na ich metodę i wrażenie metody. Na przykład w przypadku „Zabójstwa przy Rue Morgue” – co jest genialnego w tym, że rozwikłało się matnię, którą utkało się samemu w celu jej rozwikłania?
Inspiracja Kiedy Poe pisał Zabójstwo przy Rue Morgue, słowo „detektyw” jeszcze nie istniało, choć w literaturze już wcześniej pojawiały się postacie zajmujące się rozwiązywaniem tajemnic. Niekiedy za pierwszy utwór detektywistyczny uważa się Pannę de Scudery E.T.A. Hoffmanna, w której tytułowa bohaterka udowadnia niewinność człowieka podejrzanego przez policję o morderstwo.