I rzeczywiście nagle nowe wydania zaczęły się pojawiać szybko po sobie, równolegle z wznowieniami wszystkich wczesnych nagrań Takoma Records, dzięki wytwórni Fantasy Records.
W 1997 roku Jim O’Rourke wyprodukował album Faheya Womblife. W tym samym roku, Fahey nagrał album z Cul de Sac Epiphany of Glenn Jones (Glenn Jones to prowadzący gitarzysta grupy). Ten późny rozkwit pokazał jak bardzo artysta się zmienił. Melodyczne rozmarzenie i oparte na folku medytacje lat 60. i 70. Fahey demaskował jako „kosmiczny sentymentalizm”. Teraz jego muzyka była szorstka, zgrzytliwa i konfrontacyjna.
W tym czasie, kiedy zgłębiał bardziej eksperymentalną muzykę, jego pasja do tradycyjnej korzennej muzyki nie wygasła. Kiedy zdobył trochę pieniędzy (dostał spadek po ojcu, który zmarł w 1995 roku), Fahey założył wytwórnię Revenant Records, która wznawiała dawno zapomniane nagrania starego bluesa oraz old time music. W 1997 roku wydawnictwo wydało pierwszy plon, w postaci nagrań takich artystów jak gitarzysta Derek Bailey, pianista i kompozytor Cecil Taylor, Jim O’Rourke, pionierzy blugrass Stanley Brothers, old-time'owy mistrz banjo Dock Boggs, Rick Bishop z Sun City Girls, mistrz stylu slide na gitarze Jenks „Tex” Carman.