W pierwszej połowie XIX wieku tereny te pozostawały jeszcze słabo zurbanizowane i miały charakter podmiejski. W 1834 roku dobra znalazły się w rękach rodziny von Brühl. Proces ich parcelacji nasilił się w drugiej połowie XIX wieku. Od lat 60. XIX stulecia na dawnych gruntach folwarcznych powstawała regularniejsza sieć dróg i działek budowlanych, tworząca podstawę późniejszej zabudowy Szmulowizny.

Rozwój osady pozostawał ściśle związany z industrializacją prawobrzeżnej Warszawy, rozwojem kolei oraz powstawaniem zakładów przemysłowych i rzemieślniczych. W 1891 roku obszar Szmulowizny został włączony w granice administracyjne Warszawy.

Wytyczenie Łochowskiej

Proces powstawania ulicy był rozłożony na kilka dziesięcioleci. Najstarszy fragment znajdował się pomiędzy rejonem Kawęczyńskiej a Siedleckiej. Według części opracowań odcinek ten wytyczono około 1875 roku.

Około 1890 roku Łochowską przedłużono w kierunku późniejszej ulicy Otwockiej. W latach 1911–1914 nastąpiło dalsze wydłużenie ulicy, w kierunku dzisiejszej Grajewskiej. Około 1929 roku powstało przedłużenie w stronę torów kolejowych.