Rozwój ulicy odpowiadał postępującemu zagęszczaniu zabudowy Szmulowizny. Początkowo znajdowały się przy niej przede wszystkim niewielkie, jedno- i dwukondygnacyjne domy drewniane. Jeszcze pod koniec XIX wieku murowana zabudowa tej części miasta należała do rzadkości.

Początek XX wieku

Pierwsze niewielkie kamienice zaczęły pojawiać się przy Łochowskiej na początku XX wieku. Proces ten był częścią szerszej przemiany Szmulowizny z peryferyjnej osady w robotniczo-przemysłową część Warszawy.

Jednym z najbardziej charakterystycznych budynków związanych z początkowym okresem murowanej zabudowy ulicy była wzniesiona w 1909 roku u zbiegu z ulicą Siedlecką kamienica Jana Klatczyńskiego. Na jej elewacji znajdował się zegar, a nad oknami drugiej kondygnacji umieszczono niszę z popiersiem Adama Mickiewicza. Ze względu na bogatszą niż w okolicznej zabudowie formę architektoniczną budynek był przez mieszkańców określany mianem „Bristolu”, nawiązującym do warszawskiego Hotelu Bristol.

Z Łochowską związany był także przedsiębiorca budowlany Franciszek Karwowski, który na początku XX wieku inwestował w nieruchomości na Szmulowiźnie.