W okresie międzywojennym Łochowska pozostawała ulicą o lokalnym charakterze. Jezdnia była wybrukowana kamieniem polnym, a oświetlenie zapewniały latarnie gazowe. W parterach części budynków znajdowały się niewielkie zakłady rzemieślnicze, sklepy, punkty usługowe oraz składy opału.
II wojna światowa
We wrześniu 1939 roku część zabudowy położonej w pobliżu początku ulicy została zniszczona podczas niemieckiego oblężenia Warszawy. Szczególnie ucierpiał rejon pomiędzy Kawęczyńską i Folwarczną.
W odróżnieniu od lewobrzeżnego Śródmieścia znaczna część zabudowy Szmulowizny przetrwała wojnę. Dzięki temu po 1945 roku przy Łochowskiej nadal znajdował się liczny zespół przedwojennych kamienic.
Z historią ulicy wiążą się także początki powojennej prasy warszawskiej. W pierwszych miesiącach 1945 roku redakcja dziennika „Życie Warszawy” mieściła się w mieszkaniu przy ul. Łochowskiej 37. Zachowane egzemplarze gazety z tego okresu podają adres redakcji jako „Łochowska 37 m. 9”.
Okres powojenny
Po wojnie znaczna część budynków czynszowych przeszła pod zarząd miasta. Przez kolejne dziesięciolecia przy Łochowskiej współistniała stara zabudowa czynszowa i powstające stopniowo budownictwo powojenne.