Mutageneza powodowana przez wolne rodniki ma bardzo daleko idące inklinacje w rozwoju przewlekłych chorób, takich jak nowotwory, nadciśnienie tętnicze, arterioskleroza, reumatyzm czy katarakta.
Bilobalid ma właściwości przeciwutleniające. Jest on akceptorem rodników, m.in. anionorodnika ponadtlenkowego () oraz rodnika hydroperyksolowego (HO2). Wykorzystując spektroskopię elektronowego rezonansu paramagnetycznego (EPR) wykazano, że bilobalid wydatnie zmniejsza sygnał pochodzący od rodnika , jak i od rodnika . Analizy widm spektrofotometrycznych UV/VIS potwierdziły szybki zanik sygnału pochodzącego od rodnika – po dodaniu bilobalidu.
Kolejne eksperymenty pokazały, że bilobalid wykazuje również właściwości przeciwutleniające, zmiatając rodniki generowane podczas ischemii. Przeciwutleniające właściwości bilobalidu mogą brać udział w ochronie przed peroksydacją lipidów, występującą w trakcie niedokrwienia oraz, jak wykazały badania prowadzone na komórkach trzustki, przeciwdziałają reakcji zapalnej.