Obecny stan badań umożliwia stwierdzenie, iż pierwotna romańska świątynia na tym miejscu była orientowana, skonstruowana według modelu bazylikowego, z pseudotranseptem, którego ramiona były zamknięte od wschodu apsydami, pojedynczą wieżą od zachodu oraz dwupoziomowym prezbiterium. Z tego pierwotnego kościoła najlepiej zachowała się krypta zachodnia pod dawną wieżą, przekryta czterema polami sklepienia krzyżowego wspartymi na centralnym filarze. Krypta wschodnia, pochodząca z tego samego czasu, straciła pierwotne sklepienie na skutek obniżenia poziomu prezbiterium w 1. poł. XIII w. W trakcie tej przebudowy nadbudowano również mury prezbiterium w cegle. Z XI zachowały się również: mury prezbiterium i apsydy, mury naw bocznych w wysokości bliskiej pierwotnej, wschodnia para filarów międzynawowych, dolne partie murów wieży. Największe zmiany wprowadzono w okresie gotyku, przede wszystkim w 1. poł. XVI w. - rozebrano transept, nadmurowano ściany korpusu i założono sklepienia w miejsce drewnianych stropów. W XVIII wieku gotyckie okna i blendy przerobiono na styl barokowy, zaś wieżę zastąpiły dwie niższe konstrukcje zwieńczone hełmami.