Wyprawy pierwsza i druga thumb|250px|Frémont zdobywa Góry Skaliste Latem 1842 roku Frémont zetknął się, na pokładzie bocznokołowca na Missouri w pobliżu Saint Louis z Christopherem ‘Kitem’ Carsonem. Frémont przygotowywał się właśnie do swej pierwszej ekspedycji na zachód i poszukiwał przewodnika, który poprowadziłby go do Przełęczy Południowej. Carson podjął się zadania, bowiem dobrze znał tereny, o jakie chodziło. Innym ważnym uczestnikiem ekspedycji (i dwóch dalszych) był Charles Preuss, kartograf z Niemiec. Trwająca 5 miesięcy wyprawa z udziałem 22 ludzi zakończyła się sukcesem, a raport Frémonta został opublikowany na koszt Kongresu. Raport ów miał, za kilka lat „ruszyć falę karawan wozów pełnych emigrantów” ku zachodowiViola, s. 86..
W latach od 1842 do 1846 Frémont i jego przewodnik Carson poprowadzili drugą wyprawę wzdłuż szlaku oregońskiego i w głąb pasma Wind River, zdobywając jeden z jego najwyższych szczytów, nazwany wówczas Mount Frémont. W czasie tej wyprawy, jak się powszechnie uważa, Frémont był pierwszym białym, który dotarł do jeziora Tahoe. Uważa się go też za pierwszego, który uznał Wielką Kotlinę za endoreiczną, czyli nie posiadającą odpływu do morza. Oznaczył na mapach również wulkany, takie jak Mount St. Helens.