Wyjaśnia to także wynik doświadczenia Michelsona-Morleya.
Stożek świetlny i przyczynowość thumb|Stożek świetlny dzieli czasoprzestrzeń wokół zdarzenia na obszar przyczynowej przyszłości, przeszłości i przestrzennopodobne „gdzie indziej”
Proste przechodzące przez początek układu i bardziej strome niż linie świata fotonów odpowiadają obiektom poruszającym się wolniej od światła. Każdy punkt powyżej początku i między liniami świetlnymi można osiągnąć z prędkością mniejszą od c, więc może on pozostawać w związku przyczynowym z początkiem. Obszar ten to absolutna przyszłość, a analogiczny obszar poniżej – absolutna przeszłość. Parę zdarzeń, którą dla wszystkich obserwatorów dzieli dodatni odstęp czasowy, nazywa się czasopodobną, a parę połączoną sygnałem świetlnym – zerową, czyli świetlnopodobną. Dodanie kolejnego wymiaru przestrzennego zamienia obszary przyszłości i przeszłości w stożki świetlne o wierzchołkach stykających się w początku układu.
Granica prędkości światła thumb|Stożek świetlny i transformacja Lorentza: linie świata dla v < c, v = c i v > c względem osi (x, t) oraz przekształconych osi (x′, t′)
thumb|Antytelefon tachionowy: sygnał nadświetlny wysłany z O do A, a następnie z A do B, dociera do zdarzenia w przeszłości nadawcy – naruszenie przyczynowości