Proces ten zwieńczyło zawiązanie konfederacji warszawskiej 16 lutego 1704 roku oraz wybór popieranego przez Szwecję wojewody poznańskiego, Stanisława Leszczyńskiego, na nowego króla Polski w dniu 12 lipca 1704 roku.
August II Mocny wciąż cieszył się poparciem części polskiej szlachty skupionej w konfederacji sandomierskiej (zawiązanej 20 maja 1704 roku) oraz lojalnością około 75% armii polskiej. August i jego zwolennicy wypowiedzieli wojnę Szwecji i 30 sierpnia 1704 roku pod Narwą przystąpili do anty-szwedzkiej koalicji z udziałem Rosji.
Do października 1703 roku August został zmuszony do opuszczenia Warszawy. Wówczas w Połocku zgromadzono siły rosyjsko-sasko-polsko-litewskie, kolejną armię sojuszniczą sformowano w Saksonii, a trzeci korpus sojuszniczy pod dowództwem generała Ottona Arnolda von Paykulla ruszył w kierunku Warszawy, gdzie przebywali Karol XII i Stanisław. Siły sasko-polsko-litewskie pod dowództwem Pajkula dotarły na przedpola Warszawy 31 lipca 1705 roku, gdzie zostały pokonane. Wojskom stacjonującym w Połocku drogę na zachód zagrodziły siły szwedzkie pod wodzą Adama Ludwiga Lewenhaupta.