Wprowadzenie eksperymentu oznaczało uruchomienie procesów wychowawczych w skali całej szkoły, w odniesieniu do każdego ucznia i w każdym aspekcie jego działalności. Życie szkolne podzielono na odcinki, którym przyporządkowane zostały odrębne grupy wychowawczych zadań realizacyjnych. Odcinki przygotowywały młodych ludzi do pełnienia zadań i funkcji właściwych dorosłym członkom społeczeństwa socjalistycznego. I tak np. wewnętrzne życie klasy przygotowywać miało uczniów do uzyskania świadomości czym jest kolektyw, a praca na odcinku samorządowym ukazywać miała miejsce aktywu i aktywistów w życiu społecznym. Grupy zadań do realizacji były też dostosowywane do rozwoju psychofizycznego uczniów. I tak w klasach niższych wchodzono w struktury społecznościowe głównie poprzez tradycję, symbolikę i obrządek, w tym celebrację świąt socjalistycznych, a także różnych dni, np. Dnia Pierwszego Dzwonka. Miało to na celu wywołanie u dzieci głębokich i silnych przeżyć o wartościowych treściach. W klasach starszych natomiast przede wszystkim planowano pracę, realizowano i przekraczano plany, a także odbywano narady.
Całość koncepcji była bardzo odpowiednia dla komunistycznych władz politycznych.