Wpisywała się w narzucany przez reżim obrządek świętowania i kolektywnej pracy na rzecz przekraczania planów i zwiększania wydajności.
Krytyka i skutki Duże kontrowersje wywoływała warstwa realizacyjna założeń eksperymentu. Źródłem informacji na ten temat są głównie tendencyjne i nierzetelne sprawozdania oraz ankiety sporządzane przez władze szkolne dla nadzoru pedagogicznego, a także artykuły i publikacje prasowe częstokroć obnażające jałowość prowadzonych działań. W stosunku do publicystów krytykujących projekt podnosiły się protesty władz politycznych, nazywano ich szkodnikami. Głównymi krytykami eksperymentu byli Bogusława Latawiec i Stanisław Bortnowski. Bortnowski na łamach Życia Literackiego przedstawił krytyczny opis sytuacji, demaskując nierzetelności w arkuszach sprawozdawczych oraz nazywając sytuację w szkołach dramatyczną, a momentami tragikomiczną (Jaka infantylizacja dwunasto- i piętnastolatków, ileż oficjalności, pompy, zewnętrzności, ileż biurokratycznej pisaniny. […] I ta ciągła musztra młodego obywatela, podział dzieci jakby na pułki, bataliony, kompanie, odbieranie im prywatności i bezwzględne podporządkowywanie kolektywom, które uczą, wychowują i bez przerwy świętują).