Powyższe pojęcie światów wyobrażonych nawiązuje bezpośrednio do koncepcji narodowych wspólnot wyobrażonych zaproponowanej przez Benedicta Andersona (a także podobnie skonstruowanych społecznie geografii wyobrażonych o jakich pisał Edward Said, a także geografowie: brytyjczyk Derek Gregory (Geographical Imaginations) i Amerykanin David Harvey (Explanation in Geography)). Wyobraźnia, zdaniem Appadurai’a jest dziś nie tylko ucieczką, ale podstawową platformą działania. Wyobrażenia zapośredniczone przez media nie są tylko fantazjami odrywającymi ludzi od realnych problemów – są źródłem kształtowania podmiotowości, tworzenia współczesnych tożsamości i uczuciowych wspólnot wyobrażonych (pozbawionych jednak poczucia zakorzenienia – zlokalizowanych na przykład w abstrakcyjnej przestrzeni sieci komputerowej) – swoistych neoplemion, które opisał Michel Maffesoli w swojej pracy Czas plemion.
Przez etnokrajobraz Appadurai rozumie stale zmieniającą się ludzką panoramę, tworzącą świat, głównie turystów, imigrantów, uchodźców, gastarbeiterów wywierających w nieznanym wcześniej stopniu wpływ na politykę.
Krajobraz medialny obejmuje zarówno zakres i przebieg dystrybucji informacji oraz ich nośników, jak i kreowane przez media obrazy świata.