Krajobraz technologiczny odnosi się do technologii, która przekracza nieprzenikalne dotąd granice, pociągając za sobą klasę wysoko wykwalifikowanych specjalistów.
Krajobraz finansowy z kolei ujawnia głęboko niespójny charakter relacji między ruchem ludzi, przepływem technologii i transferem finansów.
Ostatni z klocków to ideokrajobraz. Ma on charakter polityczny i wiąże się z konfliktem między ideologiami państwowymi oraz kontrideologiami ruchów społecznych, które na przełomie wieków przeżywały swój renesans.
Choć Appadurai nie posługuje się terminem „końca geografii”, znanym z pracy Richarda O’Briena (Global Financial Integretion) to praca Nowoczesność bez granic taki koniec zakłada.
Arjun Appadurai uważa, że dla zrozumienia nowej globalnej sytuacji kulturowej nie wystarczają już dawne modele centrum–peryferie (opisywane m.in. w pracach Immanuela Wallersteina). Obecnie nie można już mówić o jakimś absolutnym centrum (najważniejszym punkcie geograficznym, centrali wszelkiej myśli), który emanował by na pozostałe obszary (prowincje) narzucając im swoje reguły. Tym bardziej, że samo centrum nabrało cech wirtualnych i nie ma ścisłego związku z narodowością czy geografią.