Z jeden strony lokalne miejsca penetrowane są przez globalne treści, które docierają tam wskutek podłączenia ich do globalnych kanałów (media, migracje i mobilność), a z drugiej strony treści lokalne dzięki tym podłączeniom odrywają się i dołączane są do treści dryfujących w globalnych strumieniach by następnie stykać się w dowolnych i zmiennych miejscach, otwierając się wzajemnie na siebie i dla siebie. Globalizacja ma charakter dialektyczny. Następuje ciągłe wytwarzanie i zarazem nieustający rozkład lokalnych kultur.
Przykładowo współcześni Filipińczycy mogą tak być zafascynowani amerykańską muzyką, że znają repertuar niektórych muzyków lepiej niż rodowici mieszkańcy Stanów Zjednoczonych, ale nie żyją oni w pełnej synchronii ze światem, w którym ta muzyka powstała. Pozbawieni są na przykład typowo amerykańskiej nostalgii za „utraconym światem country”.
Nie amerykanizacja budzi niepokój mieszkańców Irian Jaya, ale indoneizacja, podobnie jak dla Koreańczyków realne zagrożenie stanowi japonizacja, a dla Czeczenów rusyfikacja.