W 1992 dużą popularność zyskał rock alternatywny i ewentualny album wydany w tym stylu stwarzał szansę podpisania kontraktu z wpływową wytwórnią płytową. Uncle Tupelo jednak nie chcieli pójść w ślady takich grup jak Nirvana, grając utwory utrzymane w stylu country i folk jako „policzek wymierzony scenie rockowej”Kot, s. 59–60Kot, s. 66.
Do wydania kolejnego, trzeciego, albumu Uncle Tupelo March 16–20, 1992 doszło przy pomocy Petera Bucka, gitarzysty R.E.M., który po obejrzeniu występu grupy w 40 Watt Club w Athens-Clarke County zaoferował swoją pomoc. Buck był zachwycony utworem „Atomic Power”. Płyta została nagrana w ciągu 5 dniKot, s. 61. Na albumie Brian Henneman zagrał na mandolinie i buzuki. Opanował na potrzeby March 16–20, 1992 technikę gry na tych instrumentach. W czasie prac nad albumem członkowie Uncle Tupelo gościli w domu Bucka, który zrezygnował również z należnego mu honorariumKot, s. 63.
Po wydaniu March 16-20, 1992 Uncle Tupelo zyskał zainteresowanie wytwórni muzycznych, mimo że wyraźnie zespół odciął się od popularnego wówczas rocka alternatywnego. Album sprzedał się w nakładzie większym niż dwa poprzednie łącznie.