Tadeusz Lubelski konkludował, iż „w swoim czasie ten film, jak żaden inny w dorobku reżysera obsypany nagrodami [...], wzbudził zachwyt potocznego doświadczenia, odległego od zainteresowań Szkoły [polskiej szkoły filmowej]”.
Szczególnie ceniona była trzecia nowela Świadectwa urodzenia, choć jej końcowa pointa, w której esesman i Mirka wpatrują się w siebie nawzajem, była niekiedy w momencie premiery opacznie rozumiana jako humorystyczna. Przykładowo Zygmunt Kałużyński pisał, że „film zamienia się w satyrę, do czego przebieg opowiadania nas nie przygotował, w dodatku jest to pointa całego filmu, który przez tę końcową kpinę […] gubi napięcie dramatyczne”. Zupełnie inaczej odczytał to zakończenie Ernest Bryll, stwierdzając, iż Kropla krwi wyraźnie akcentuje „gradację strachu. Innego mimo wszystko, o czym realizatorzy przypominają, dla dziecka »aryjskiego« i »niearyjskiego«”. Bryll ocenił pointę filmu jako „cenną”, podsumowując, iż „tym bardziej znamienne, pretendujące już do rangi wielkiej metafory, jest błaganie tego dziecka, aby je uznać za Polkę”.