Tadeusz Sobolewski z „Gazety Wyborczej” w retrospektywnym artykule o Różewiczu uznał trzecią nowelę za „najwspanialszą”, również kładąc szczególny nacisk na zakończenie filmu:
W tej milczącej konfrontacji dwóch twarzy skupia się cała problematyka etyczna kina Różewicza, zawieszone w jego filmach pytanie o genezę dobra i zła, o możliwość wyjścia poza siebie. Twarz innego jest jedyną dostępną człowiekowi transcendencją – pisał filozof Levinas. Twarz drugiego człowieka jest zawsze obnażona, zawsze jesteśmy jej coś winni. Ale z tych samych powodów budzi agresję. Wszystko zaczyna się od twarzy.
Z większym sceptycyzmem film został przyjęty za granicą. Zdaniem Jamesa Breena z „Sight & Sound” Świadectwo urodzenia jest skomponowane „od początku do końca z surowych kawałków tragedii i patosu – każdy z nich jest wstrząsający, ale nie wszystkie są odpowiednio dobrane i ukształtowane”. Jednakże w 2015 British Film Institute umieścił Świadectwo urodzenia w drugiej (wybranej głosami internautów) dziesiątce najlepszych filmów o dzieciństwie w czasach wojny.
W 2011 w zestawieniu 50 najlepszych filmów polskich według portalu Esensja.pl Świadectwo urodzenia znalazło się na 16.