miejscu, co redaktorka portalu Urszula Lipińska uzasadniała uniknięciem „typowego sentymentalizmu wynikającego z opowiadania tragicznych wydarzeń z perspektywy dzieci”.
Analizy i interpretacje Analizy formalne Świadectwo urodzenia było zaliczane do reprezentacyjnych dzieł tzw. nurtu plebejskiego polskiej szkoły filmowej. Jego istota, jak twierdził Tadeusz Lubelski, polegała na „skupieniu się autorów na codziennym życiu zwykłych ludzi, na podkreśleniu naturalnej motywacji ich działań”. Piotr Zwierzchowski dopowiadał, że filmy Różewicza – w tym Świadectwo urodzenia – „przekonują, że w wojnie nie ma nic heroicznego, wojna nie jest piękna”.
Monika Maszewska-Łupiniak w swojej filmowej monografii twórczości Różewicza akcentowała rolę, jaką odgrywa w Świadectwie urodzenia minimalistyczna przestrzeń. W pierwszej noweli filmu widz może ujrzeć krajobrazy, które w żadnym razie nie zapewniają bezpieczeństwa przed „wrogą zewnętrznością”:
Puste drogi, wyludnione miasteczko, spalone i opuszczone domy, kraty w pustych oknach, niszczejący w leśnych zaroślach wojskowy sprzęt, lasy, bezkresne pola, rozległą przestrzeń bezładnych wrześniowych wędrówek.