Przestrzeń filmowa okazuje się szczególnie niebezpieczna w trzeciej noweli filmu, gdzie Mirka nieustannie musi się ukrywać, „gdyż pukanie do drzwi może oznaczać śmierć, a napotkany człowiek może być wrogiem. Nie ma żadnej bezpiecznej przestrzeni, bezpiecznego świata”. Maszewska-Łupiniak zwracała też uwagę na zastosowanie horyzontalnej kompozycji kadru i użycie planów dalekich w otwartych pejzażach, co jej zdaniem dodatkowo uwidacznia „wrażenie wyobcowania i bezcelowości” włóczęgi bohaterów, a więc dystansuje widzów od zdarzeń przedstawionych na ekranie.
Kwestia przesłania i prawdy historycznej Rafał Marszałek, analizując Kroplę krwi, podkreślał nieustanne niebezpieczeństwo, w jakim znajduje się Mirka, zdana na pomoc pełnych obaw i nie zawsze bezinteresownych Polaków:
Widzimy, jak potencjalni opiekunowie Mirki przekazują ją sobie z rąk do rąk. Są to przyjazne dłonie, ale trwałego oparcia dać nie chcą, bo nie bardzo mogą. Rzecz rozgrywa się na cienkiej granicy między solidarnością a heroizmem. Solidarność rodzi się spontanicznie, ale na bohaterstwo stać tylko niewielu. Pomoc udzielana dziewczynce nie zawsze przy tym jest dyktowana współczuciem.