Księga Ezechiela (Ez, hebr. יחזקאל Jichezkel) – trzecia z ksiąg proroków większych Starego Testamentu autorstwa Ezechiela, napisana w latach 593 - 571 p.n.e. lub tuż po tym okresie, ostatecznie zredagowana przed powrotem z niewoli babilońskiej.

Kompozycja Księgi Wprowadzenie – powołanie Ezechiela na proroka (1–3) Wyrocznie o Judzie i Jerozolimie oraz o zburzeniu Jerozolimy (obrazy grzechów Jerozolimy i zapowiedź bezlitosnej kary) (4–24) Wyrocznie o narodach obcych: Ammonitach, Moabitach, Edomitach, Filistynach, Tyrze, Sydonie i Egipcie (25–32) Obietnice eschatologiczne zapowiadające i opisujące odrodzenie Izraela (33–48) Wyrocznie o przyszłym zbawieniu (33–39) Nowe Prawo (wizja idealnej świętości i idealnego Izraela) (40)

Gatunki literackie Księgi Dominują wyrocznie (groźby i obietnice). Dużo miejsca zajmują opowiadania o wizjach i różnorodnych czynnościach symbolicznych Ezechiela. Odrębną grupę stanowią pouczenia, które wyjaśniają lub rozwiązują różne zagadnienia religijne. Zachowało się też kilka alegorii: o orle i roślinach (17, 2–10), o lwicy i lwiątkach (19, 1–9), o mięsie gotującym się w kotle (24, 3–14), o krokodylu jako faraonie (29, 3–16), o dwóch nierządnicach (Oholi i Oholibie) (23, 1–49), o winorośli (15), o cedrze (31)J.S. Synowiec, Prorocy Izraela, ich pisma i nauka, Kraków 1999, s.